Normy sklejek

W opisie tym odnajdujemy już określenia i wymagania zawarte we współczesnych normach na sklejki. Podobne patenty dały podstawę do produkcji sklejek już nie ręcznie w warsztatach rzemieślniczych, ale w sposób fabryczny — przez sklejanie arkuszy skrawanego forniru w pra­sach hydraulicznych. Początkowo była to produkcja pomocnicza, związana z wyrobem różnych sprzętów. Powstające meble wówczas zakłady drzewne pro­dukowały siedzenia do krzeseł, pokrywy maszyn do szycia, skrzynie forte­pianowe itp. Wytwórnie te rozwinęły- się stopniowo w fabryki właściwych mebli do salonu, używanych jako półfabrykaty do dalszego przerobu.

W Europie pierwsza wytwórnia tego rodzaju powstała w Rewlu obecnie — Tallin około 1885 r., gdzie wyrabiano lekkie trójwarstwowe siedzenia do krzeseł. Po upływie dziesięciu lat rozpoczął się już eksport do Londynu brzozowych sklejek na skrzynki do mebli, które w dalszych latach stały się  przedmiotem handlu światowego.

Jako pierwsze budowano fabryki sklejek w Polsce, Rosji, Finlandii w krajach nadbałtyckich (np. w Kłajpedzie i Rydze). Z czasem zasłynęły sklejki z tych rejonów. Wymienione kraje miały zasoby odpowiedniego drewna dobrej jakości — olchę i brzozę. Na bazie tych surowców rozwijać się zaczął na przełomie XIX i XX w. przemysł sklejkowy, wyprzedzając inne kraje europejskie. W małej Łotwie liczba fabryk mebli w latach trzydziestych wynosiła 15, w Polsce — przeszło 20. W Finlandii pierwszą fabrykę uruchomiono w 1912 r. (w Jyvaskyla). Produkcja oparta na cien­kim, ale wartościowym surowcu, zapewniła Finlandii czołowe miejsce w zakresie wytrwarzania sklejek brzozowych.