Produkcja sklejek przed pierwszą wojną światową

W Niemczech i Francji, USA i Japonii rozwój produkcji sklejek na­stąpił już przed pierwszą wojną światową. W krajach tych używano do tego celu drewna buku, topoli, jak również importowanych z Afryki okou-me i innych gatunków, daglezji oraz różnych innych gatunków iglastych. W 1916 r. rozpoczęto eksport sklejek z drewna okoume z krajów zachod­niej Europy do W. Brytanii.

W tym czasie sklejki torują sobie drogę w stolarstwie, pomimo kon­serwatyzmu rzemieślników, odnoszących się początkowo do nich nieufnie. Stopniowo meble, zwane wówczas dyktami klejonymi, wypierają kon­strukcje sklejane ręcznie w warsztatach stolarskich i stają się popularnym materiałem. Oprócz zastosowań w stolarce meblowej i innej, sklejek używa się w ciągu pierwszej wojny i lat następnych coraz szerzej w lot­nictwie, służą też do opakowań, jako przedmiot obrotów meble handlu świato­wego. Wprowadzenie w latach trzydziestych i czterdziestych klejów synte­tycznych ze sztucznych żywic przyczyniło się do dalszego rozwoju prze­mysłu sklejkowego. Spowodowało produkcję sklejek wodoodpornych, używanych do robót zewnętrznych, w meble do salonu warunkach zmiennej wilgotności otoczenia, rozszerzając zakres ich stosowania. Sklejki wodoodporne stają się dzięki nowym klejom i rozwojowi technologii produkcji materiałami o korzystnych właściwościach technicznych. W skrajnych wypadkach, jako drewno warstwowe ścieśnione i zagęszczone — tzw. Hgnofol — ma­teriały te zbliżają się cechami do niektórych tworzyw sztucznych lub je przewyższają.

Zakres wyrabianych sortymentów materiałów klejonych znacznie się rozszerzył meble i objął, poza drewnem warstwowym, sklejki kryte różnymi powłokami, zbrojone blachą, liczne typy płyt stolarskich, sklejki o po­wierzchni krzywej, cienkie sklejki lotnicze itp.