Rozwój sklejek na świecie

Dopiero „złoty wiek meblarstwa", tj. XVII i XVIII w., przynosi rozkwit sztuki stolarstwa, ujawniający się w technice oklejania drewna szlachetnymi fornirami. Wydana w W. Brytanii w końcu XVIII w. książka T, Sheratona o wyrobie mebli opisuje płyty („panels") sklejane z trzech warstw, z których środkowa ma kierunek włókien prostopadły do długości płyty. Stąd pochodziła trwałość ówczes­nych mebli. Kosztowność drewna rzadkich gatunków skłaniała do cięcia go dla oszczędności w cienkie warstwy, naklejane na lity podkład z drew­na. Innym powodem cięcia surowca na forniry było dążenie do zdobnictwa i wykonywania intarsji (wstawek) przy użyciu drewna licznych gatunków w postaci cienkich fornirów. Początkowo były to forniry rznięte piłą, a z meble kuchenne czasem przystąpiono do pozyskiwania również fornirów skrawanych.
Jednak już w ciągu XIX w. ręczne stolarstwo artystyczne upada.
Jednocześnie zaś obserwuje się stopniowy postęp mechanizacji — poja­wiają się pierwsze obrabiarki do drewna, które stały się pierwowzorami późniejszych maszyn, np. łuszczarek do fornirów. Proces ten doprowadził w końcu do powstania produkcji sklejek jako nowej gałęzi przemysłu drzewnego. Okres produkcji przemysłowej. Tak zwana „rewolucja przemysłowa" w drugiej połowie XIX w. znalazła odbicie także w technologii drewna. Około 1875 r. powstały urządzenia będące odpowiednikami obecnych skra-warek płaskich do fornirów, meble kuchenne a nieco później — około 1890 r. — łusaczarki, należące obecnie do zasadniczych maszyn w przemyśle sklejkowym. Proto­typy tych maszyn ukazały się (wg Kollmanna) znacznie wcześniej.