Wieloletnie doświadczenie w wyrobie sklejek

Z liczb przytoczonych wynika, że sklejki, liczące od powstania ich produkcji kilkadziesiąt lat, nie tracą znaczenia pomimo rozwoju innych płyt drewnopochodnych.
W Europie największym poza Związkiem Radzieckim producentem sklejek (łącznie z płytami stolarskimi) jest Niemiecka Republika Federal­na. Wielkość produkcji w 1966 r. wynosiła w NFR 632 tys. m3, przy czym przerabia się tam znaczne ilości drewna importowanego; i tak udział okou-me i buka wynosi 75—85%, a przerób buka prźeikracza 250 tys. m3 rocznie. 124 zakłady wyrabiają sklejki, w tym 60 większych fabryk.

Następne miejsca zajmują (1966 r.): Finlandia (550 tys. m3), Francja (494 tys. m3) i Włochy (280 tys. m3).
Finlandia produkuje w 28 zakładach prawie wyłącznie wysokojakościo-we sklejki brzozowe 1 i jest wielkim eksporterem od kilkudziesięciu lat (ostatnio — powyżej 80% produkcji). Francja opiera się głównie na dosta­wach surowca z Afryki Równikowej, przeważnie z Gabonu, przerabia 75—80% okoume w ok. 45 fabrykach, a importuje ok. 90% surowca: Włochy przerabiają drewno topoli (60—70%) oraz surowiec importowany, głównie z Afryki, przeważnie w niewielkich 'zakładach, w liczbie około 180 (1960 r.). W Związku Radzieckim przemysł sklejek ma dawną tradycję, w okre­sie przed ostatnią wojną ZSRR był jednym z największych eksporterów sklejek, a pierwsza fabryka w Ustożorsku czynna jest od 1905 r. Ra­dziecki przemysł sklejek opiera się na zasobach brzozy i olchy (80—90%), częściowo na innych gatunkach, jak modrzew syberyjski, osika, jesion i inne.