Eksport drewna sklejkowego

 Eksport drewna sklejkowego, olchowego i brzozowego, przyczynił się do stopniowej dewastacji zasobów surowca.  Okres współczesny. Po zakończeniu wojny w 1945 r. sytuacja naszego * przemysłu sklejkowego uległa istotnej zmianie. Mieliśmy zaledwie kilka zakładów, i to zburzonych lub zdewastowanych, w tym 4 czynne. Na Ziemiach Odzyskanych przejęto tylko 1 niewielki zakład zdatny do uru­chomienia (Ełk). Park głównych maszyn produkcyjnych wynosił 15—20% stanu sprzed wojny. O zniszczeniu przemysłu sklejkowego i trudnościach jego odbudowy świadczy spadek produkcji na jednego mieszkańca ze wskaźnika 100 w 1937 r., do wskaźnika poniżej 10 w 1946 r., już po uru­chomieniu zakładów.
Z dużym wysiłkiem przystąpiono wówczas do odbudowy zniszczonych fabryk, a w samorzutnej odbudowie szczególnie wsławiła się załoga fabryki w Białymstoku — Dojlidach. Po uruchomieniu 9 zakładów, po kilku latach (1953 i\), osiągnięto pro­dukcję około 65 tys. m3 sklejek rocznie, a w okresie 1954—1963 x. — do ok. 85 tys. m3, co wynosiło około 45% zdolności produkcji sprzed ostatniej wojny. Liczbę tę wyliczono na podstawie zdolności produkcyjnej pras, przy pracy na dwie zmiany, a pracy suszarek na trzy zmiany; odnosi się ona do sklejek tzw. cienkich, bez płyt stolarskich. Produkcję sklejek prowadzi niemal wyłącznie przemysł kluczowy, a w bardzo małym zakresie także przemysł spółdzielczy. Poza sklejkami wyrabia się ok. 7<ffl—flO tys. m3 płyt stolarskich w ok. 30 zakładach (najwięcej w zakładach podległych Zjednoczeniu Przemysłu Płyt, Sklejek i Zapałek, a następnie w przemyśle meblarskim, terenowym I spółdzielczym).
Międzynarodowe statystyki FAO pod mianem sklejek obejmują sklej­ki, płyty stolarskie i płyty pustakowe łącznie. Poniżej przedstawiono według danych FAO produkcję tych materiałów w Polsce.