Produkcja sklejek w Polsce

Okres do drugiej wojny światowej.

Przemysł sklejek rozwinął się u nas stosunkowo szybko w ciągu pierwszych dziesięcioleci bieżącego wieku i w okresie międzywojennym odegrał poważną rolę w mało uprze­mysłowionej gospodarce drzewnej kraju. Głównymi czynnikami lokali­zacji oraz rozwoju naszego przemysłu sklejkowego były lasy, meble zasobne w cenny surowiec olchowy i brzozowy. Bazę tych surowców stanowiły ówczesne tereny wschodnie kraju (Wileńszczyzny, Polesia i Wołynia). Produkcję sklejek olchowych (tzw. „polski mahoń") wówczas ocenia się na 80—90%. Przerób surowca na sklejki prowadzono w około 20 zakładach, w tym w dwóch państwowych, w ilości ok. 0,5 min m3 rocznie, wytwa­rzając do ok. 190 tys. m3 sklejek (1934 r. — 113 tys. m3, 1937 r. — 192 tys. m3, 1938 r. — 165 tys. m3).

Polska zajmowała wysokie — czwarte miejsce w Europie, po ZSRR, Finlandii i Niemczech, i szóste na świecie w produkcji sklejek. Eksporto­waliśmy ok. 50—60% produkcji będąc, obok Związku Radzieckiego i Fin­landii, głównymi na świecie eksporterami tych materiałów. Szczególnie poszukiwane były nasze sklejki suchoklejone. Jednak główny produkt stanowiły sklejki meble mokroklejone, o meble mniejszej wartości użytkowej. W okresie międzywojennym czynne były fabryki sklejek w następujących miej­scowościach: Białystok (2 zakłady), Bydgoszcz, Horodyszcze (koło Pińska), Grodno (2 zakłady), Orżew (Wołyń), Kostopol (Wołyń), Łódź, Nowy Dwór (koło Warszawy), Małoryta (białostockie), Mikaszewice (Polesie), Mosty (białostockie), Pińsk (2 zakła­dy), Piotrków Tryb., Rzęsna Polska (koło Lwowa), Orzechowo (koło Wrześni), Ostrów Wlkp., Siemiatycze (białostockie), Skierniewice, Szczuczyn (białostockie), Zgierz.
Do największych należały fabryki w Bydgoszczy, Grodnie, Pińsku, Mikaszewi-czach, Orżewie, a do najlepiej wyposażonych — zakłady w Mostach, Mikaszewiczach, Rzęśnie Polskiej, Bydgoszczy.

Przemysł ten był rozmieszczony głównie na wschodnich kresach Rze­czypospolitej, wśród rozległej bazy meble do salonu liściastego drewna sklejkowego. Obfi­tość cennego surowca o znacznych średnicach i gonnych strzałach nie skłaniała do jego oszczędności, toteż wykorzystanie drewna podczas wy-róbki i klasyfikacji na zrębach, a następnie w procesie przerobu na sklejki nie było znaczne.